1 oktober start de tweede groep gamescool studenten. Een opleiding voor leraren, docenten, jongerenwerkers en iedereen die serieus iets met games wil doen. Schrijf je nu in. Meer info op www.gamescool.nl (of stuur me een mailtje als je een vraag hebt).
(en ja die kale plek is op mijn hoofd).
De film- en televisiewereld verandert ingrijpend met de opkomst van transmedia. In Hollywood is de ‘transmedia producer’ al omarmd als vakgenoot en kreeg een officiële accreditatie van de PGA (Producers Guild of America). Tijdens dit NBF/Dondersteen Media seminar op 27 september passeren de verschillende disciplines van transmedia/crossmedia de revue, en worden overgedragen worden door de beste experts ter wereld.
Steeds meer producties zijn gebaseerd op een transmediale opzet. Denk aan Avatar, Lost en Heroes die niet alleen als film en TV-serie maar ook op diverse andere manieren te beleven zijn. Of Alternate Reality Games zoals “why so serious” voor grotere titels als de ‘Dark Knight’.
Als je besluit te gaan werken voor meerdere platformen, betekent dat ook nieuwe financieringsmogelijkheden voor je project. En de opbouw van nieuw publiek. Met sociale media kun je beter zien wat er leeft onder de mensen. En wat de kans van slagen is voor jouw verhaal.
Risico’s beter inschatten en beperken, meer output en meer publiek: Dat kunnen de gevolgen zijn van een slimme inzet van transmedia technieken.
Kortom het is zinnig om meer te weten te komen over ‘transmedia’ en wat dat betekent voor jouw als maker, marketeer, producent of distributeur?
- Met wie krijg je nog meer te maken?
- Wat zijn de nieuwe verdienmodellen?
- Wat zijn nieuwe bronnen van financiering?
- Hoe zoek en vind je nieuw publiek?
- Hoe zorg je ervoor dat het betalende klanten worden voor je entertainment product?
- Hoe kun je de ‘production value’ vergroten met de inzet van een transmedia?
Op maandag 27 september wijden we je in, in de wereld van transmedia tijdens ‘From Story to Legend’, waar de beste internationale sprekers op het gebied van transmedia en crossmedia je zullen laten zien hoe jij hier als professional baat bij hebt.
Pitches, praktijkcases, de do’s en don’ts. Je krijgt in een dag een helder beeld waarom bepaalde transmedia technieken wel of juist niet werken, en hoe je ervoor zorgt dat de kans op succes zo groot mogelijk maakt.
Stap in en leer wat je nodig hebt om mee te gaan in de beweging die al internationaal is ingezet en nu ook Nederland zal veroveren!
Onze internationale experts werken mee aan de meest prestigieuze transmedia projecten van dit moment! Zij zijn bereid hun ervaringen met jou te delen:
- Steve Peters (No Mimes Media) Steve maakte de ARG (Alternate Reality Game) voor “The Dark Knight” (Christopher Nolan);
- Michelle Reilhac (ARTE France), Michelle is Commissioning Editor bij ARTE France en werkt aan een crossmediale zender;
- Christy Dena (Universe Creation101) gepromoveerd op transmedia en werkt recent voor o.m. Wieden/Kennedy, Bluebird (ABC), Conspiracy for Good (Tim Kring);
- Liz Rosenthal (Power to the Pixel) Liz is filmmaker en deed baanbrekend werk voor digitale distributie en jonge filmmakers. Liz heeft zitting in de Britse Film Council;
- Drew Davidson (Etc. Press), Drew is de directeur van het Entertainment Technology Center – Pittsburgh aan de Carnegie Mellon University en de uitgever van ETCPress. Hij stelde een boek samen over crossmedia communicatie;
- Werner Vogels (Amazon) Werner is CTO en Vice President bij Amazon en verantwoordelijk voor onder meer de opzet en uitrol van de ‘cloud computing activiteiten’ van Amazon. Hij vertelt over andere vormen van opslag en distributie;
- Monique de Haas (Dondersteen Media), Monique werkte o.a. voor de NPO, Europese Commissie, Merrill Lynch Venture Capital en helpt internationale filmmakers, zenders en uitgevers met strategi Zie ook onze website www.fromstorytolegend.com voor meer informatie, dagelijks nieuwe voorbeelden van transmediale concepten, en schrijf je ook meteen in voor de nieuwsbrief.
Let op: NBF-leden ontvangen een korting van minimaal 25 % op de reguliere toegangsprijs, en als je je voor 15 augustus van een plek verzekert, profiteer je nog eens van een extra korting. Meld je dus snel aan!
Wat: NBF en Dondersteen seminar ‘From Story to Legend’
Wanneer: maandag 27 september 2010 van 10:00 – 16:00, aansluitend een borrel
Waar: Utrecht, festivallocatie van het NFF, wordt later bekendgemaakt
Kosten: early bird €450,-, na 15 augustus €600,-
NBF-leden krijgen een hoge korting van minimaal 25% op toegangskaarten: early bird €320,-, na 15 augustus €450,-
Let op: aantal plaatsen is beperkt.
Nog een kort bericht op deze blog. Sommige acties verdienen aandacht ook al gaan ze niet over gamedesign. Teken hier het burgerinitiatief over nieuwe energie, waarin leden van bijna alle politieke partijen de politiek vragen om voort te maken met de overstap op duurzame energie. Gezien de kabinetsonderhandelingen nu is het belangrijk dat dit een dezer weken op de agenda van de tweede kamer komt. Daarom, ga naar http://www.nederlandkrijgtnieuweenergie.nl/ en steun dit initiatief
Naast de cursus die meer gericht is op VO (en eventueel hoger onderwijs), is er nu ook een cursus voor het PO. Zie verder hier.
Gisteren geplaatst op de weblog van Gamescool:
Je vraagt je misschien af wat leraren maken en doen bij de Gamescool opleiding. Welnu, hieronder een paar voorbeelden van de oefeningen die gedaan zijn door docenten in opleiding. (De voorbeelden zijn te bekijken met de gamemaker plugin voor je browser. Als je op de plaatjes klikt, wordt je er vanzelf heen geleid (klik op ‘ja’ om de plugin te installeren)):
Een prachtig afstudeerwerkje van Pauline Maas, zij maakte een memoriegame om te praten over internetgebruik door jonge kinderen. Het lijkt simpel, maar er zit behoorlijk wat geprogrammeerde logica achter:
Je leert een aantal ‘klassiekers’ programmeren, doolhofgames, shooters en arcadegames. Hieronder de prachtige bewerking van een klassieke shooter door Jan van Arkel:
Michiel van der Blonk maakte als oefening voor het maken van animaties, deze basketbal-actie-animatie. Er zit een hoop physica in!
Jan van Arkel componeerde zijn eigen gamemuziek en zette er gelijk een Itunes-look-a-like schermpje achter:
Een game met logica en spanning. Creatie van Pauline Maas om het genre ‘doolhofgames’ te doorgronden.
Tenslotte nog een gamesound_voor_de_gamescool gemaakt door Pauline Maas, perfect als achtergrondmuziekje bij een game. Naast al deze oefeningen leren docenten gameplay, gamegeschiedenis, gamedesign, games testen en beoordelen, serious games ontwepen en gebruiken en krijgen ze een hoop materiaal om te gebruiken in de klas.
Ga naar http://www.gamescool.nl/leraren/aanmelden.php om je aan te melden voor de volgende gamescool.
In Control, het gameblad van de Nederlandse gameindustrie kun je lezen waar je op moet stemmen als gamer. Tja, het game-stemadvies maakt me wel weer een hoop duidelijk. Sommige partijen snappen het belang van gaming (voor de economie, voor onderwijs, voor jongeren) en andere partijen snappen er niets van. Eigenlijk boeit het onderwerp games en politiek me niet zo. Er zijn wel ernstiger zaken waarover gesproken zou moeten worden (en waar het nauwelijks over gaat in de debatten en partijprogramma’s) maar goed. Ook subsidie voor gameontwikkeling boeit me niet. De beste ontwikkelingen gebeuren namelijk op zolderkamers zonder subsidie.
Wat wel interessant is hoe partijen tegen ‘gaming’ aankijken. Dat zegt heel veel over hun visie in brede zin: zien ze de kansen en mogelijkheden of is gaming alleen maar ‘geweld en verslaving’. Heeft een politieke partij het over de mogelijkheden, de innovatie en vernieuwing (bijvoorbeeld van onderwijs door gaming) of heeft een partij het over de ‘gevolgen’ van geweld in games, gameverslaving en ‘terug naar de schoolbanken’.
Zo af en toe kom je een boek tegen waarbij je denkt: “had ik dat boek maar eerder gelezen!”
Het boek “Liefde voor leren” van Manon Ruijters is zo’n boek waarbij ik dat dacht. Het boek beschrijft het promotieonderzoek van Manon Ruijters. Het gaat over de manieren waarop mensen leren en het is een aanrader voor elke serious game designer en eigenlijk voor IEDEREEN die in het onderwijs werkt. Zelf ben ik de afgelopen jaren betrokken geweest bij een hoop aantal (nieuwe) opleidingen, over internet, gamedesign opleidingen, mijn eigen projectmanagement school en meer recent de online gameschool, en DIEM. Je probeert dan na te denken over hoe je de stof het beste kunt aanbieden.
Ook als je een educatieve game gaat ontwerpen, of het nu een online ‘flash-voor-iedereen’ game wordt, of een meer traditioneel ‘rollen-bord-management’ game, denk je na over de vraag hoe mensen iets nieuws leren door die game.
Manon Ruijters onderscheid 5 leerstijlen:
Mensen hebben een natuurlijke voorkeur voor 1 of meer leerstijlen. Als je in je verkeerde leerstijl moet leren, dan levert dat veel frustratie op en leert men in de regel slecht (sub-optimaal). Je kan ook een allergie hebben voor een leerstijl. Dan gaat een boek er echt niet bij je in, of sla je helemaal dicht bij een rollenspel.
Nu blijkt dat de verschillende leerstijlen vrij gelijkmatig voorkomen bij mensen. Oftewel ongeveer 20 procent van de mensen houdt van kennis verwerven, 20% van een sociale leerstijl, enzovoort. In het boek zit een test om je eigen voorkeur te bepalen.
Nu is het ook zo dat het huidige middelbare schoolonderwijs eigenlijk alleen leerstijl “Kennis verwerven” en “Oefenen” aanbiedt. Met andere woorden 60% van de jongeren krijgt onderwijs in een niet passende leerstijl! Stel je voor dat een dokter 60% van zijn patiënten misschien niet een slecht maar ook niet het goede medicijn zou voorschrijven….Zou het zo zijn dat de hoge schooluitval te maken heeft met het niet passend zijn van het onderwijs?
Engels leren met Gamemaker
Een mooi voorbeeld hiervan hoorde ik van Pauline Maas. Toen zij een workshop Gamemaker gaf op een VMBO, kwam de leraar Engels binnen omdat hij zo benieuwd was hoe zij het voor elkaar kreeg dat zijn leerlingen woorden als “width” en “height” konden onthouden, terwijl hem dat niet lukte in de les. Kennelijk was zijn leerstijl (kennisverwerven en oefenen) niet de juiste voor deze leerlingen en door het maken van games (exploreren) leerde ze deze (en andere) Engelse termen zonder moeite.
Games en in bredere zin interactieve applicaties bieden de mogelijkheid om meer leerstijlen aan te bieden en dus onderwijs voor een groter groep passend te maken (er zijn natuurlijk nog veel meer manieren om de bredere mix van leerstijlen aan te bieden, ICT is er maar eentje van). “Liefde voor leren” toont ons de mogelijkheden voor het ontwerp van onderwijs 2.0.
Ik moet een jaar of twaalf geweest zijn, of misschien nog iets jonger of ouder, toen ik een potje Monopoly speelde met mijn 5 jaar oudere neef. Het was zo dat ik aan het winnen was en op een gegeven moment had ik het grootste deel van alle straten in handen, al dan niet met huizen en hotels.
Inventief
Het duurde niet lang of mijn neef kwam op een van mijn hotels en kon de rekening niet betalen. Maar inventief als hij was, vroeg hij of hij een lening bij me kon afsluiten. Dat kon! Ik maakte een papiertje waarop we schreven hoeveel gulden (we deden nog de oude versie) hij me schuldig was. Niet dat hij er wat mee opschoot, want hij kon niet investeren in zijn eigen paar overgebleven straatjes.
Schuldbewijs
Dit ging een paar rondes zo verder en de hoeveelheid schuld van mijn neef aan mij liep aardig op. Tot ik opeens uitriep:”wanneer is dit spelletje nu eigenlijk afgelopen?” Mijn neef schoot in de lach en ik begreep zijn ‘bedrog’. Wat je allemaal niet kunt leren van een spel!
Hoe het afliep
Het verhaal van de schuld van mijn neef heeft twee eindes. Uiteraard kregen we een enorme ruzie over zijn schuld die hij niet aan mij kon aflossen. In het eerste scenario was ik de sterkste en dwong ik hem om mij terug te betalen. Ik stuurde wat ‘brede’ jongens op hem af en sindsdien doet hij bij mij de afwas, krijg ik 70% van zijn inkomen en moeten ook zijn kinderen bij mij de auto wassen. Nog een jaar of 10 en dan is hij van zijn schuld af, alhoewel hij natuurlijk ook rente moet betalen, dus het kan best nog een paar jaar langer duren.
In het tweede scenario was hij sterker dan ik en alhoewel ik natuurlijk recht had op mijn geld (als hardwerkende Nederlander), kreeg ik het gewoon niet. Ik rekende op mijn spaargeld, beleggingen en pensioen, maar omdat dat allemaal leningen waren aan hem, bleek ik niets te bezitten. Ik ging zelf ook failliet en moest zelfs in een doos op straat gaan wonen…
Wist u trouwens dat de gemiddelde schuld van een Amerikaan ongeveer een half miljoen dollar bedraagt (de schulden van de overheid gedeeld door alle inwoners). Overigens doen andere westerse landen het met hun schulden niet veel beter. Een westers land dat een beetje meedeed met de schuldcreatie, heeft een schuld van meer dan 5 maal zijn bruto nationaal inkomen (de Grieken, Amerikanen en anderen zelfs 8 maal. Ook Engeland, Ierland, Spanje, Portugal en nog een hele rij kunnen er wat van). Met andere woorden een land moet vijf tot acht jaar lang werken en al het verdiende geld terugbetalen voordat de schulden weer vereffend zijn. Net zoals mijn neef zijn de overheden al jaren ongedekte schuldbewijzen aan het uitgeven…aan wie? Aan uw pensioenfonds bijvoorbeeld.
Een goede game maken is moeilijk, laat ik daarmee beginnen en laat ik ook beginnen te zeggen dat ik veel games en interactieve producten heb gemaakt waarvan ik achteraf moet zeggen….nou ja, het was een goede leerervaring.
Ik denk dat veel games en serious games beter zouden slagen als er meer getest zou worden en het liefst met de doelgroep zelf. De realiteit van (gesubsidieerde) serious games projecten is dat er weinig (of geen) tijd is om games echt goed te testen. Misschien is dat omdat er soms uit een test komt dat het product (de game) niet geslaagd is, en het vraagt moed om dat onder ogen te zien. Misschien moet je je project wel helemaal omgooien, misschien wel opnieuw beginnen of misschien wel het project helemaal afblazen! Wie wil dat nou doen (en de subsidie teruggeven)? Maar met goede en tijdige tests kun je je game veel (lees:veel) beter maken.
Terug naar testen
Testen is dus belangrijk, hoe pak je dat aan. Er zijn heel veel soorten tests. Allereerst de technische tests, zoals programmeurs dat (zouden moeten) doen. Daarnaast zijn er de usability tests: hoe goed is de game te spelen? En dan is er nog zoiets als ‘fun’. Een game is misschien goed te bedienen, maar is de game uitdagend genoeg (of misschien juist te frustrerend)?
Punt is dat je als maker van de game deze usability en fun tests zelf niet kunt doen. Je zit als programmeur of designer maanden achter je game-in-ontwikkeling en dat betekent dat je precies weet hoe de game werkt, waar de verrassingen zitten en wat de bedoeling is van je game. Maar een frisse gebruiker van je game weet dat niet! Reken er maar op dat hij of zij dingen in je game anders ziet en ervaart dan dat jij ze als ontwerper bedoelt hebt.
Technieken om te testen staan beschreven in het boek Evaluating Children’S Interactive Products dat ik alle gamedesingers en gametesters van harte kan aanbevelen. Gebruik je wel of niet vragenlijsten, hoe zit het met video-opnames en ethische vraagstukken (testen bij jonge kinderen, veiligheid)? In de Gamescool behandelen we het testen van games uitvoerig, omdat als je games goed kunt testen, je ze ook beter kunt ontwerpen. We doen dat op basis van de SEEM methode (Stuctured Expert Evaluation Method), ontwikkeld door de TUE en beschreven in bovenstaand boek. Die methode hebben we wat aangevuld met een aantal vragen die gaan over de fun van een game, terug te vinden in het boek A theory of fun.
De vragen lijst
Eigenlijk is het best simpel om een eerste oordeel over een game te vellen. Als je op een van onderstaande vragen een negatief antwoord krijgt, is dat een duidelijke indicatie dat het spel een probleem heeft:
1. Is het doel (van het spel) duidelijk?
2. Is het ‘fun’ om dat doel te bereiken? Zijn er voldoende verschillende uitdagingen?
3. Is het duidelijk welke acties een speler moet uitvoeren om dat doel te bereiken?
4. Is het ‘fun’ om die acties uit te voeren? Kan de speler veel verschillende strategieën toepassen? Is er niet een winnende strategie?
5. Zijn deze acties gemakkelijk uit te voeren? Zijn deze acties niet saai op den duur? Worden spelers uitgedaagd om nieuwe acties te proberen?
6. Is de navigatie binnen de game duidelijk?
7. Is de uitgang van de (sub)game makkelijk te vinden?
8. Is er snel genoeg progressie naar het doel?
9. Zijn de beloningen in het spel in verhouding met de moeite die je moet doen om het doel te bereiken? Kunnen ervaren spelers niet heel gemakkelijk winnen van beginnende spelers?
10. Is de feedback (zowel positief als negatief) die een speler krijgt motiverend? Is de reactie van het spel op de speler niet steeds hetzelfde?
11. Is de game vrij van bugs (fouten)?
Ik heb samen met mijn zoon een aantal games gespeeld, die bedoel zijn voor kinderen in de leeftijd 4-7. In de video van zie je dat de bediening van games voor die doelgroep vaak matig is (dat zal veel verbeteren met touchscreens, speciaal voor die doelgroep). Voor de wakkere kijker, ook zit er een prijswinnende game in voor jonge kinderen. Kijk wat hij ervan vond (en waarom):
Als je trouwens als gametester games wilt uitproberen, op het prikbord van de gamesmaken startpagina staan geregeld oproepen voor gametesters.
Recente reacties